چرا مینویسم؟ تاکنون این سوال را از خود پرسیده‌اید؟

 

من هر روز به این سوال پاسخ می‌دهم. با پاسخ دادن به آن راهم روشن‌تر می‌شود. از طرفی اشتباهاتی را که در طی این مسیر مرتکب شده‌ام دوباره مرور می‌شوند که دیگر آنها را تکرار نکنم. تعدادی از دلایل خودم را برای نوشتن و چرایی آن می‌نویسم

 

اولین اصل چرایی من برای نوشتن آرامش درونی است

*من می‌نویسم چون با نوشتن آرامش عجیبی دارم، به دور از جنگ و جدل و اعتراض.

 

*من می‌نویسم چون به نوشتن برای پیشرفت درونی محتاجم.

 

*من می‌نویسم چون می‌خواهم خود را بلدتر شوم.

 

(تا به حال برای اینکه خود را بشناسید کاری کرده‌اید؟ من برای شناخت خود و توسعه فردی هزار راه را امتحان کرده‌ام. هیچ کدام به راحتی و دلنشینی نوشتن نخواهند شد. نوشتن در این مسیر بسیار جواب می‌دهد).

 

*من می‌نویسم چون می‌خوام با کلمات ارتباط دوستانه‌تری برقرار کنم.

 

*من می‌نویسم تا بتوانم به عقاید آدم‌ها بیشتر احترام بگذارم.

 

*من می‌نویسم تا کودک درونم هرگز نمیرد.

 

*من می‌نویسم تا کتاب‌ها احساس تنهایی نکنند.

 

*من می‌نویسم چون دنیای نوشتن دروغی نیست.

 

*من می‌نویسم چون نوشتن را هرگز از دست نخواهم داد.

 

*من می‌نویسم تا هر روز به روز رسانی شوم.

 

*من می‌نویسم تا درکم از زندگی بیشتر و بهتر شود.

 

*من می‌نویسم تا عشق واقعی را بیابم.

 

*من می‌نویسم تا بتوانم بهتر صحبت کنم.

 

*من می‌نویسم چون نوشتن علاقه، عشق، شغل، حرفه و استعداد من است.

 

*من می‌نویسم تا آدم‌هایی را که در حوزه نوشتن تجربه دارند بهتر بشناسم.

 

*من می‌نویسم تا از چرندیات و هذیان‌های دیگران به دور باشم.

 

*من می‌نویسم تا دنیای متعلق به خودم را آنطور که می‌خواهم شکل دهم.

 

*من می‌نویسم چون می‌خواهم روی پای خودم بایستم.

 

*من می‌نویسم چون در هر لحظه چرایی نوشتن من تغییر می‌کند.

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

طراحی و پشتیبانی : آسان پرداز